Eetbuien en overeten · 21 min lezen

Vivian over eetbuien, diëten en zelfacceptatie

Ervaringsverhaal

Zeventien jaar lang draaide het in het hoofd van Vivian om eten. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds in bed. Vorig jaar klopte ze bij mij aan voor hulp bij de eetbuien waar ze mee worstelde. Ze volgde het traject en zit nu in de nazorg.

Vivian wilde graag haar verhaal delen, om andere vrouwen te inspireren. Dit is haar verhaal. En zo heeft ieder zijn of haar eigen verhaal.

Schuingedrukt lees je ook mijn ervaring en gedachten.

Lees hieronder verder.

Podcast

Liever luisteren of kijken?

Ik heb hierover ook een podcast opgenomen.

Luister op Spotify

Het verhaal van Vivian

Ik ben Vivian, ik ben dertig jaar oud. Ik ben tante van een neefje en twee nichtjes, waar ik stapelgek op ben. Ik werk als juf op een basisschool. In mijn vrije tijd ben ik heel graag met mijn zussen en mijn vriendinnen. Ik lees heel erg veel en heel erg graag, en ik doe aan diamond painting.

Als Vivian dit vertelt, verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. Het zijn de dingen die ze belangrijk vindt in het leven. Maar er was ook een andere kant.

Constant met eten bezig

Ik was eigenlijk gewoon constant, de hele dag, de hele week door, met eten bezig. Ik was er altijd alleen maar mee bezig. Dan ging het om gedachtes als: mag ik nu al eten? Wanneer mag ik weer wat eten? Moet ik misschien nog langer gaan wachten? Hoeveel calorieën heb ik al gegeten? Zit ik niet te veel te eten? En zo ging dat de hele dag door.

Maar ik had ook gedachtes als: ik heb nu eten nodig. Ik ga nu eten. Ik heb dit verdiend. Ik zit er niet goed in. Eten is de enige oplossing.

Op feestjes en verjaardagen waren anderen gezellig in gesprek. En dan zag ik die borrelplank, en dan ging het in mijn hoofd alleen maar door: ga ik nu wel iets pakken? Zijn anderen al iets aan het pakken? Ik heb nu al twee dingetjes gepakt, heb ik niet te veel gepakt? Terwijl ik deelnam aan gesprekken, ging het in mijn hoofd alleen maar over dat eetstukje.

Dat begon 's ochtends vroeg. En 's avonds lag ik in bed, en dan was het weer de opsomming. Oké, wat heb ik vandaag gehad? Is het een goede dag geweest, of is het een slechte dag geweest?

Het was heel intensief. Heel erg veel. Je bent aanwezig in de gesprekken, in alles wat je doet, in je werk. Maar ondertussen ben je op de achtergrond ook constant met eten bezig. Dus dat kost echt heel veel energie.

Ik, Jaimie, herken het beeld: bijna als twee persoonlijkheden. De ene neemt deel aan het sociale leven om haar heen. De andere zit steeds in een worsteling, eigenlijk ook met zichzelf.

Ik heb daar zeventien jaar mee geworsteld. En de laatste vijf jaar werd het echt steeds heftiger.

Vivian is nu dertig. Meer dan de helft van haar leven dus.

De strijd

Wat Jaimie in het verhaal van Vivian hoort, is zwart-wit denken. Alles of niets.

Het was óf heel restrictief: zo min mogelijk, en heel erg de controle daarop houden. Óf het was de andere kant op, en dan gingen we ook los. Nu mag het, want ik heb het toch al verpest. Het is toch weer niet gelukt, dan kan ik het ook net zo goed helemaal verprutsen. Daar zaten heel veel oordelen op, als ik te veel gegeten had.

Even rust, en daarna de straf

Een eetbui was altijd heel dubbel. Aan de ene kant was het even verlossing. Rust van die andere gedachtes. Aan de andere kant was het echt een hele erge straf voor mezelf. Want daarna zat ik weer met de schaamte, het verdriet. De gedachte: kijk nou, je hebt het weer verpest. Je kan het toch niet. Je doet het nooit goed. Je wordt alleen maar dikker.

Er was een heel kort moment dat er even rust was. En daarna was het eigenlijk altijd nog zwaarder dan daarvoor.

Ik kan daar nu nog steeds verdrietig om worden. Zo'n eetbui is al heel heftig om te ervaren. En dan geef je jezelf daarna nog eens die schop na: kijk naar wat je weer hebt gedaan. Jij hebt ook geen controle. Het kon ook nooit goed gaan.

Als zo'n eetbui opkwam, had ik niet het idee dat ik een keuze had om het niet te doen. Het was gewoon een golf die op mij afkwam en mij meesleurde. Daar was niet tegenop te zwemmen. Daar was niet tegenop te boksen. Die drang was dan zo sterk.

Er waren momenten dat ik dacht: oké, ik ga proberen het uit te zitten. Dan kon ik het bijna uitgillen. Ik wil niet zeggen van pijn, maar wel van de onrust in mijn lichaam. Dan dacht ik: ik kan nu niet anders dan gaan eten. Want ik weet niet hoe ik de komende vijf minuten door moet komen met dit gevoel dat zo ontzettend sterk is. Het voelde met momenten echt onhoudbaar.

Diëten, regels en steeds verlangen naar afvallen

Ik was constant bezig met willen afvallen, diëten, heel veel eetregels. Er is een moment geweest dat ik geen banaan meer durfde aan te raken, om niet te veel koolhydraten binnen te krijgen.

Ik had gewoon de gedachte: als ik maar eens slank genoeg word, dan komt het moment dat het allemaal goed komt. Dan ben ik goed genoeg, en dan zijn die eetbuien niet meer nodig. Als ik maar genoeg afval, dan ben ik wel goed.

Dus daar lag voor mij heel erg de focus op: steeds maar dunner moeten worden. Dat lukte een bepaalde periode. Maar dan kwamen toch die eetbuien weer, en dan kwam ik weer in dat cirkeltje naar beneden. Dan kwam er weer gewicht aan. Dus dan moest ik weer opnieuw beginnen en nog harder mijn best gaan doen. En zo ging dat eigenlijk constant door.

Een vicieuze cirkel, waarin Vivian vast bleef zitten. Want ook als het afvallen lukte, bracht het niet wat ze ervan verwachtte.

De gedachtes om eten bleven heel sterk. Er was geen moment dat ik dacht: oké, nu is het klaar. Ik moest dat koste wat kost blijven vasthouden. Dus dan bleef ik nog steeds heel veel nadenken over wat ik at, wat mocht wel en wat mocht niet. En het was ook nooit goed genoeg.

Zelfs toen ik op mijn slankst was, was er nog dat stemmetje: als we nu toch misschien nog twee, drie kilo… Nog even doorzetten, dan ben je nog slanker, en dan is het wel goed. Terwijl ik nu weet: zelfs als ik dat streefgewicht had bereikt, was het nog niet goed geweest. Want dan had ik waarschijnlijk weer gedacht: we kunnen toch nog wel iets meer eraf krijgen? Ik bleef maar steeds die grens verleggen. Het was nooit goed.

Op momenten dat ik slanker was, was ik er wel soort van blij mee. Maar ik dacht altijd nog: het is nog niet helemaal hoe ik het hebben wil. Ik heb nog steeds een buik en mijn benen zijn nog steeds niet dun genoeg. Ik merkte dat ik nooit tevreden was met mijn lichaam.

Het moment dat ik dacht: zo kan het niet meer

Ik merkte dat ik fysiek en mentaal op een gegeven moment echt uitgeput aan het raken was. En ik weet nog heel goed dat er in september of begin oktober vorig jaar een moment kwam dat ik 's nachts wakker werd. En dat ik dacht, en daar schrok ik zelf heel erg van: ik wil dit niet meer. Ik kan dit niet meer.

Dat vond ik een hele nare gedachte, omdat ik van mezelf een vrij positief persoon ben. Maar toen merkte ik echt: ik kan niet meer op deze manier doorgaan. Steeds weer in dat cirkeltje komen, mezelf steeds weer moeten oppeppen om eruit te komen, en dan toch weer te gaan afvallen.

Dat was voor mij een signaal dat ik toch echt hulp moest gaan zoeken en iets anders moest gaan doen. Want op deze manier ging het niet goed. Het was echt heel zwaar aan het worden. Ik was echt moe.

De stap naar hulp voor eetbuien

Op mijn werk heb ik een hele fijne vertrouwenspersoon, en zij wist wat er speelde. Op een gegeven moment kwam zij aan met de website van Jaimie. Toen dacht ik: ik moet niet nog een half jaar op een wachtlijst gaan staan om bij een psycholoog aan te kunnen kloppen. Dat half jaar is gewoon te lang, er moet nu iets gebeuren.

Bij Jaimie kon ik heel snel terecht. Dus toen dacht ik: nou, dan ga ik dit traject proberen. Niks doen is op dit moment gewoon geen optie.

Ergens wist ik wel dat afvallen niet de oplossing ging zijn. En dat daar eigenlijk ook het probleem niet lag. Dus ik dacht: dan moet ik gaan kijken waar het probleem wél ligt, zodat ik daaraan kan gaan werken.

Twijfels over hulp zoeken

Twijfels had ik wel, maar die waren meer over mezelf. Het is toch nog nooit gelukt om te stoppen. Die eetbuien zijn er altijd geweest, uiteindelijk komen ze iedere keer weer terug. Dus waarom zou het nu anders gaan?

Het vertrouwen in zichzelf, in haar eigen kunnen, was er niet. Wat gaf dan toch de doorslag?

Ik merkte gewoon dat het echt niet goed ging met mezelf, en dat ik er ook op werk last van had. Er kwam een punt dat ik dacht: ik kan niet meer fulltime werken. In eerste instantie zei ik: misschien moet ik een dag minder gaan werken. Toen zei iemand anders: misschien moet jij gewoon eens even naar twee dagen werken gaan, in plaats van een dag minder. Andere mensen om mij heen begonnen ook te zien dat het niet zo goed ging.

En ik zat op het punt dat ik dacht: ik wil geen pleisters meer plakken. Ik wil nu iets gaan veranderen, zodat ik hier echt vanaf kan komen.

Een blik op de toekomst werpen

Ik begin vroeg in een traject met het zetten van een stip op de horizon. Met een VR-bril op kiest de cliënt in een virtuele kamer plaatjes uit bij hoe ze haar toekomst voor zich ziet. Als we echt mogen dromen: hoe zou het dan zijn? Het gaat vooral om een bepaald gevoel. Voor Vivian was dat vrijheid.

De eerste keer dat we met de bril aan de slag gingen, vond ik dat wel even wennen. Ik dacht: ik zit hier voor problemen met eten, en nu gaan we plaatjes uitkiezen? Dan zit ik met zo'n bril op, om plaatjes in een virtuele kamer op te hangen.

Maar het was voor mij vooral een eye-opener. We gingen kijken hoe ik mijn toekomst voor me zag, en daar plaatjes bij zoeken. En ik kwam tot het besef: o, er is zoveel meer. Ik ben zoveel meer. Mijn toekomst heeft zoveel meer in zich dan alleen maar constant bezig zijn met eten en willen afvallen. Het gaf me perspectief. Er is nog heel veel meer aan Vivian dan alleen maar gewicht, willen afvallen en eetbuien.

Van een van die plaatjes heeft Jaimie me op een gegeven moment een kaartje gestuurd. Dat heb ik nog steeds. En toevallig heb ik het vandaag een prominente plek op de koelkast gegeven. Want dit is waar ik naartoe wil.

Het is een plaatje van een vrouw die helemaal opgaat in de dansles, in de muziek. Ze lijkt echt helemaal oké met haar lichaam, en ze doet daar van alles mee. Maar ze is niet bezig met andere mensen om haar heen, of met wat anderen ervan zouden kunnen denken. Ze is gewoon echt helemaal in die dans, in die muziek.

Ik denk dat ik het zo fijn zou vinden als ik dat met mijn lichaam kan ervaren. Er niet meer mee bezig zijn hoe het eruitziet, maar er echt mee kunnen zijn, op een positieve manier. Dat plaatje staat voor mij symbool voor vrijheid, en voor je goed voelen in je lichaam, ongeacht hoe het eruitziet. Het is de reminder: o ja, dat is mijn stipje op de horizon. Daar wil ik naartoe.

Wat eronder het eten zat

Het eten onderdrukte vooral bepaalde gevoelens van onrust en van verdriet. Maar ook het stukje schaarste. Als ik mezelf constant niks gunde, dan was dat eten er om af en toe toch te denken: hallo, nu mag ik wel een keer. Alleen dan meteen weer te veel. Het was ook een beetje mijn weerstand tegen het hele obsessieve, te weinig willen eten.

En het verdoofde de pijn van de constante afwijzing. Want ik was natuurlijk constant mezelf en mijn lichaam aan het afwijzen. Als ik dan zo'n eetbui had, dan hoefde die pijn er even niet te zijn. Dan hoefde ik dat even niet te voelen. Daarna kwam die dubbel zo hard. Maar op dat moment was het er gewoon heel even niet.

Dat is vaak de functie van eten, legt Jaimie uit: iets verdoven, ergens van weggaan, iets niet hoeven voelen. En het werkt ook gewoon. Het is bijna een soort verslavingsmiddel dat altijd voorhanden is, relatief goedkoop, en dat echt even verlichting geeft. Maar het blijft vaak tijdelijk. En dan blijf je in die cirkel ronddraaien.

Niet goed genoeg, en niet veilig voelen

De diepere overtuiging was: ik ben niet goed genoeg. Maar uiteindelijk kwam ook naar voren dat slank zijn voor mij gelijkstaat aan veiligheid. Dan tel ik mee, dan hoor ik erbij, en dan ben ik ook goed genoeg.

Dik zijn is niet veilig. Dan loop je gevaar. Dan is er kans op afwijzing. Dan doe je niet mee, dan val je buiten de groep. Dan steek je er letterlijk bovenuit. Ik heb weleens gezegd: ik wil gewoon klein zijn. Zodat ik niet zichtbaar ben.

Het raakt aan een oerinstinct. We willen bij de groep horen. Want als je bij de groep hoort, ben je veilig en is je kans op overleven vele malen groter dan wanneer je alleen staat. Ons brein is soms nog zo geprogrammeerd. En dat kan dwarszitten in deze moderne tijd, want we leven helemaal niet meer in de oertijd.

Soms denk ik ook: het zit echt zo diep. Rationeel gezien weet je dat je veilig bent. Dat jou niks kan gebeuren, of je nou een maatje meer hebt of niet. Maar dan merkte ik in mijn lichaam: dit is niet mijn rationele brein. Dit is echt dat oerbrein dat bij mij tettert. Dik zijn is niet veilig. Je bent nu niet veilig. Je moet veilig zijn, dus we moeten zorgen dat jij slanker wordt.

Nu kan ik dat rationeel veel beter begrijpen. Ik snap hoe diep die overtuiging bij mij zit, en ik heb veel meer begrip als die gedachtes opkomen. Dan denk ik: o ja, daar komt het vandaan. Ik weet dat ik nu wel veilig ben. Ik weet dat slank zijn niet de oplossing is, en dat het me juist heel veel gaat kosten. Ik kan er nu met meer afstand en meer begrip naar kijken. En met meer compassie voor zichzelf.

De sessie die me is bijgebleven

Vivian en ik probeerden deze oefening eerst online te doen, maar dat kwam er niet uit. Ik voelde dat het goed was om het samen fysiek te doen, in mijn praktijk.

Toen was ik bij Jaimie in de praktijk, en moest ik in gesprek gaan met de verschillende delen in mezelf. We schreven die delen op een memoblaadje. In het begin noemden we het het vechtende stukje. Ik vond die opdrachten best moeilijk, want ik dacht: hoe noem ik dat dan? Het was het stukje dat altijd tettert: je bent niet goed genoeg, je moet slanker zijn. En dan was er het helpende stuk.

Die moest ik neerleggen in relatie tot mij. Het vechtende stuk kwam heel dicht bij mij te liggen, want dat was heel erg aanwezig. Dat helpende stuk had ik het liefst buiten de kamer gelegd, want dat kon ik niet goed voelen.

Toen moest ik op die plekken gaan staan, en vanuit dat stukje gaan praten. Van tevoren was ik daar heel sceptisch over. Ik dacht: nou, dat zal mij benieuwen. Ik ben nog steeds Vivian, het is niet dat ik ineens anders ben als ik op dat memoblaadje sta.

Maar toen gingen we in gesprek met dat vechtende deel. En ik weet nog dat ik toen helemaal brak, en dat er alleen maar tranen kwamen. Jaimie zei: maar hier staat helemaal geen vechter. En toen kwam ik tot de conclusie dat dat stukje in mij juist heel erg bang is. Heel erg bang voor afwijzing. En daardoor constant denkt: ik moet slanker zijn, ik moet vechten, ik moet hard werken om maar goed genoeg te zijn. Dat kwam eigenlijk heel diep voort uit angst.

Die sessie is mij heel erg bijgebleven. Daar kwam echt wat los, terwijl ik er van tevoren heel sceptisch in ging.

Waar een vechter werd verwacht, stond een zacht meisje. Een jonge vrouw die er eigenlijk was uit bescherming voor Vivian. We zijn allemaal een totaalpersoonlijkheid, met verschillende delen in ons. Juist bij een innerlijk conflict, zoals ‘ik wil slank zijn’ tegenover ‘ik wil mezelf accepteren’, is het interessant om te zien wie er aan het woord is. Door dat uit te spreken kom je soms tot hele verrassende inzichten.

Waar ik nu sta

Ik snap mezelf veel meer. Ik begrijp dat het voortkomt uit mezelf willen helpen om veilig te zijn. Alleen heb ik daar vroeger gewoon een verkeerde methode voor ontwikkeld.

Ik kan met meer compassie naar mezelf kijken. En ik kan mezelf vaker loskoppelen van mijn lichaam, al vind ik dat nog steeds wel lastig. Ik zie dat ik zoveel meer ben dan alleen mijn uiterlijk en mijn gewicht.

En ik zie ook dat ik iets aan het doen ben wat heel erg moeilijk is. Want oude, ingesleten patronen veranderen kost gewoon heel veel tijd. Dat kost heel veel energie. Ik was zeventien jaar alleen maar bezig met eten, en met niet te veel eten. En dan met momenten juist wel. Dus dat heeft ook tijd nodig.

Ik merk dat ik mezelf die tijd steeds beter kan gunnen. Eten speelt niet meer de hoofdrol door de dag heen. Ik kan nu met momenten gewoon van bepaalde dingen genieten. Er is wat meer rust rondom eten. Dingen die ik eerder heel erg spannend vond, en die ik mezelf buiten een eetbui eigenlijk altijd ontzegde.

De suggestie van Vivian: delen

Ik ben ook meer gaan delen. Begin dit jaar heb ik eerst mijn moeder verteld wat er speelt. En later heb ik het uiteindelijk ook op mijn werk gedeeld.

Op mijn werk waren we bezig met een soort coaching. Het ging erover dat je als leerkracht ook bij je gevoel moet kunnen. En in dat traject dacht ik: maar ik wil helemaal niet voelen, want er zit heel veel. Dat liep gelijktijdig met de sessies bij Jaimie. En toen merkte ik uiteindelijk: het niet delen op werk, dat ik met zoveel dingen loop, kost meer energie en begint me zwaarder te vallen dan het wel delen. Dus daar heb ik het opengegooid.

Ik praat er ook veel vaker over met vriendinnen. Ik durf me kwetsbaar op te stellen. Als ik dagen heb dat ik gewoon niet weet wat ik moet doen, kan ik dat nu veel beter delen. Eerst dacht ik altijd: dit is van mij, daar moet je je voor schamen, en je moet het zelf maar allemaal oplossen. Nu durf ik veel vaker uit te reiken en te zeggen: hé, het gaat gewoon even niet. Ik heb even hulp nodig. Of gewoon even een luisterend oor.

Ik vind dat echt krachtig, en heel dapper. Bij heel veel mensen zit er veel schaamte rondom eetbuien, overeten en het verlies van controle. Het is mijn probleem, ik moet het zelf oplossen. Terwijl het juist helend en helpend kan zijn om het te delen. Niet met iedereen natuurlijk, maar wel met mensen die dicht bij je staan.

Kleine overwinningen

Het is met momenten echt nog steeds heel zwaar. Er zijn nog steeds dagen dat ik denk: pff, ik kan even niet. Vandaag ben ik echt moe. En dan kom ik toch weer voor mezelf opdagen. Oké, we beginnen gewoon met dat ontbijt, hoe moeilijk ik dat op sommige momenten ook vind. Dan heb ik wel al die goede start gehad. En dan blijf ik gedurende de dag steeds bij mezelf.

Ondanks de zware dagen denk ik steeds weer: kom, ik ga mezelf steunen. Ik ben er. Ik wil mezelf daarin helpen. Ik weet dat ik iets doe wat echt heel moeilijk is. Dus het is ook heel knap dat ik dit aan het doen ben, dat ik stappen blijf zetten en het niet opgeef.

Dat zijn iedere dag weer de overwinningen: vandaag heb ik weer dit stapje gezet. Het zijn soms echt hele kleine stapjes, maar die maken uiteindelijk dat je aan dat grotere doel werkt. Het is gewoon een proces. Een proces van de lange adem.

Het verlangen dat het na een paar sessies klaar is, ken ik maar al te goed. Maar dat is niet realistisch, zeker niet na zeventien jaar worstelen met eten. Een sessie is er eens per week of om de week. Maar kijk hoe vaak je op een dag met eten te maken hebt. Je kunt uitreiken naar mij, en naar de mensen die dicht bij je staan. Maar uiteindelijk moet je het elke dag zelf doen. Daar heb ik altijd heel veel respect voor!

Als het lastig is met eten

Als ik nu een eetbui heb, zie ik dat niet meer als falen. Ik geef mezelf niet nog die schop na, of ik probeer dat in ieder geval niet: nou, hebben we het weer verpest. Ik kan al veel beter herkennen wat eronder zat. Dat het een pittige dag is geweest, of dat ik eigenlijk over mijn grenzen heen ben gegaan.

Dan kan ik daar veel beter op reflecteren: o, maar hoe kwam dit dan? Ik kijk er veel liefdevoller naar, en daardoor krabbel ik ook sneller weer op. De spiraal gaat minder ver naar beneden. Ik praat ook op een andere manier tegen mezelf. Absoluut.

De eetbuien zijn over het algemeen wel minder aan het worden. Er zijn wel wat pittige periodes geweest waarin ze weer meer waren. Weinig structuur en rust vind ik heel moeilijk, heb ik gemerkt. Als ik een dag vrij ben, in de vakanties, merk ik dat die onrust sneller komt. Ik hoef niks. Dat is heel lastig.

Ik denk dat er dan een bepaalde leegte is. En een bepaald gevoel van: ik moet altijd productief zijn. Dat is die kritische stem. En als dat dan niet zo is, komt die onrust weer.

Dat zijn de momenten waarop ik extra waakzaam moet zijn. Dan maak ik juist wel een beetje een plan. Of ik denk van tevoren: oké, dan stippel ik mijn dag toch een beetje uit. Zo probeer ik mezelf op te vangen, juist op de momenten waarvan ik al weet dat ik er meer moeite mee heb.

Hoe ik nu naar mijn lijf kijk

Kijken naar mijn lijf blijft denk ik een van de lastigste dingen. Maar ik probeer het wel los te koppelen van mijn waarde als persoon. Ik ben een hele leuke tante. Een hele lieve juf. En een gezellige vriendin, denk ik.

Ik wil mijn lichaam geen geweld meer aandoen om maar binnen een bepaald plaatje te passen. Dat heb ik heel duidelijk met mezelf afgesproken. Ik zou liever slanker zijn, maar ik ga die constante strijd met mijn lichaam niet meer aan. Ik wil geen strijd meer voeren met mijn lichaam. Ik wil er heel graag liefdevol voor zorgen.

Dus gezond eten, maar daar hoort ook af en toe wat lekkers bij. En lekker bewegen, maar niet overdreven sporten. Niet: ik moet vijf dagen in de week dit schema afdraaien, en in het weekend nog dit en dit doen. Maar gewoon vanuit liefde goed voor mijn lichaam willen zorgen.

Daar ben ik stappen in aan het zetten. Dat gaat op sommige dagen heel goed. En er zijn ook dagen dat ik denk: o ja, kijk maar even niet in de spiegel. Maar ik probeer daar steeds meer mijn weg in te vinden. En echt goed voor mezelf te zorgen vanuit liefde en compassie. Niet omdat mijn lichaam moet veranderen.

Wat ik nog spannend vind

Nu ben ik er nog heel bewust mee bezig. Ik probeer de focus niet op afvallen te leggen. Ik moet mezelf af en toe echt bewust herinneren: o ja, maar je hoeft niet af te vallen. Je lichaam is goed. Ik wil het liefdevol verzorgen.

Ik vind het nog spannend om dat los te laten. Maar ik ben ook heel benieuwd hoe het gaat zijn als ik mezelf daar niet meer zo bewust aan hoef te herinneren. Als dat gewoon automatischer gaat.

Voor jou, als je dit herkent

Wat zou Vivian zeggen tegen een vrouw die nu op de bank zit en zichzelf in dit verhaal herkent?

Vooral als je er nog alleen mee worstelt: ga erover praten. Of deel het in ieder geval met één persoon. Want het is echt heel veel om alleen te dragen. En iedereen verdient zoveel meer als je hiermee worstelt. Je hoeft het niet alleen te doen.

Uiteindelijk ben jij wel degene die de stappen zet. Maar je kunt er zoveel meer hulp bij krijgen door erover te praten. Door te delen waar je mee zit, en waar je mee worstelt.

Gedeelde smart is halve smart, zeggen ze wel. Het kan al een pak van je hart zijn om het kwijt te kunnen bij iemand bij wie je je prettig voelt. Je voelt zelf wel aan wie dat is, en in welke mate je je verhaal deelt. Dat mag ook in stukjes. Het niet alleen hoeven doen is volgens mij een van de belangrijkste dingen in zo'n proces.

Advies aan de jongere Vivian

Vooral dat ik altijd, ongeacht mijn lichaamsvorm, goed genoeg ben. Dat ik heel veel waard ben. En dat ik daar niet voor hoef te knokken, en dat niet met mijn lichaam hoef te bewijzen.

Dat raakt me. Die diepgewortelde afwijzing ziet ze bij zoveel vrouwen die ze spreekt. Terwijl ze zoveel leuke vrouwen ziet. Mooie mensen, van binnen en van buiten. Maar iemand moet dat zelf voelen: ik ben oké zoals ik ben. Ik ben goed zoals ik ben. Zelfacceptatie, zelfliefde, geef het een woord. Dat gun ik iedere vrouw.

Wat de hulp me heeft gebracht in mijn relatie met eten en mezelf

Ik denk dat het mij de weg richting vrijheid heeft gewezen. Vrijheid in gedachtes over eten. Vrijheid in gedachtes over mijn lichaam. Of in ieder geval heeft het de stip op de horizon geplaatst.

Daar werkt Vivian elke dag naartoe. In de keuzes die ze maakt, en in de stappen die ze zet. En als ze achter zich kijkt, heeft ze al echt een pad afgelegd. ‘Ja, absoluut.’

Heb je na het lezen van dit verhaal vragen voor mij of voor Vivian? Mail dan naar info@jaimievandebraak.nl.

Veelgestelde vragen

Waarom lukt het mij niet om te stoppen met overeten?

Overeten heeft meestal niet één oorzaak. Je gedachten, emoties, lichamelijke behoeften, gewoontes en onderliggende overtuigingen kunnen allemaal een rol spelen.

Daarom werkt het vaak onvoldoende om alleen je eetpatroon aan te passen. Je mag onderzoeken wat jouw persoonlijke patroon telkens opnieuw activeert.

Waarom werken diëten en eetschema’s vaak maar tijdelijk?

Diëten en schema’s geven tijdelijk structuur en controle. Ze leren je alleen niet altijd luisteren naar je lijf of omgaan met emoties en overtuigingen onder het eetgedrag.

Zodra je de regels niet meer kunt of wilt volhouden, komt het oude patroon vaak terug. Je hebt dan de symptomen bestuurd, terwijl de onderliggende motor nog draait.

Wat kunnen onderliggende oorzaken zijn van overeten?

Overeten kan samenhangen met restrictie, stress, vermoeidheid, emoties, hormonen, eenzaamheid, verveling of behoefte aan ontspanning. Ook overtuigingen uit je jeugd en oude beschermingspatronen kunnen invloed hebben.

Welke factoren meespelen, verschilt per persoon. Daarom bestaat er geen standaardaanpak die voor iedereen hetzelfde werkt.

Kun je stoppen met overeten zonder strenge eetregels?

Ja, je kunt leren eten vanuit verbinding, bewustzijn en vertrouwen. Dat betekent dat je ontdekt wat je lijf nodig heeft en welke keuzes bij jouw leven passen.

Structuur kan nog steeds helpend zijn, maar hoeft geen gevangenis te worden. Het doel is dat jij de regie hebt en niet je regels, schuldgevoel of eetdrang.

Jaimie van de Braak

Gratis masterclass

Herken je jezelf in het verhaal van Vivian?

Op maandag begin je weer opnieuw. Een paar dagen gaat het goed. En dan, op een avond alleen thuis, sta je tóch weer bij de kast. En denk je: zie je wel, het lukt me nooit.

Wil je hier meer over weten? Kijk dan de gratis masterclass Nog één koekje, dan is het klaar. Waarom je tóch weer die kast opentrekt.

Je weet precies wat je zou moeten doen. En toch sta je 's avonds weer voor die kast. Niet omdat je te weinig wilskracht hebt, maar omdat je met eten iets probeert op te lossen wat eten helemaal niet kán oplossen. In een uur deel ik drie inzichten waarvan ik écht had gewild dat iemand ze mij eerder had verteld.